In de internet-wereld is grote beroering ontstaan door een wetsvoorstel van Ricardo Franco Levi, de rechterhand van de Italiaanse president Prodi, dat een serieuze bedreiging voor het internet in dat land zou inhouden. Het voorstel houdt namelijk in dat iedereen die een website of weblog produceert zich als uitgever zou moeten registreren bij een 'Communications Authority' om te worden gecertificeerd en belasting zou moeten betalen. Bovendien ontstaat zo een wettelijk kader voor vergaande verantwoordelijkheid voor de inhoud van de webpublicaties, ook waar het reacties van anderen betreft. Met andere woorden een bijna absolute overheids controle en het muilkorven van de vrije menigsuiting. Iets wat we in dat land eerder hebben meegemaakt. Een van de weinige integere ministers, Antonio di Pietro, distancieert zich dan ook van dit schandelijke voorstel.
Onlangs kreeg ik bij het inloggen op de innovatieve muzieksite 'Pandora' dit teleurstellende berichtje te zien:
Dear Pandora Visitor,
We are deeply, deeply sorry to say that due to licensing constraints, we can no longer allow access to Pandora for most listeners located outside of the U.S. We will continue to work diligently to realize the vision of a truly global Pandora, but for the time being we are required to restrict its use. We are very sad to have to do this, but there is no other alternative.
Alweer zo'n zinloze knevelarij van de Amerikaanse muziekindustrie. Pandora immers bracht door middel van haar 'Music Genome Project' een luisteraar via 'streaming audio' op een plezierige manier in aanraking met het muziekgenre van zijn/haar keuze. Compleet met verwijzingen naar Amazone, waar de complete albums konden worden gekocht. Reden tot tevredenheid bij de 'labels' zou je als normaal mens denken, maar zo werkt dat daar duidelijk niet.
Aggregate Tuning Hours are the total hours of programming that a nonsubscription transmission service, preexisting satellite digital audio radio service, new subscription service or business establishment service has transmitted during the reporting period identified in paragraph (c)(3) of this section to all listeners within the United States over the relevant channels or stations, and from any archived programs, that provide audio programming consisting, in whole or in part, of eligible nonsubscription service, preexisting satellite digital audio radio service, new subscription service or business establishment service transmissions, less the actual running time of any sound recordings for which the service has obtained direct licenses apart from 17 U.S.C. 114(d)(2) or which do not require a license under United States copyright law.
Het bovenstaande ondoordringbare proza is de uitleg van het begrip 'Aggregate Tuning Hour', hetgeen in principe dus een uur 'webradio' inhoudt. Waarvoor dan per luisteraar een bepaald bedrag dient te worden afgedragen. De gehele uiteenzetting is als pdf-file te vinden in het federale register van vrijdag 6 oktober 2006. En voor wie dat alles niet helder genoeg is kan een - inmiddels op sommige punten mogelijk ietwat achterhaalde - basisuitleg over de royalties bij internet radio vinden van David D. Oxenford. Het komt allemaal echter botweg neer op het feit dat er betaald moet worden.
En fors ook... zozeer zelfs dat een bankroet dreigt voor de meeste van de bestaande webradio-stations omdat de afdrachten hun mogelijke inkomsten ver te boven zullen gaan. Er zijn bovendien de nodige restricties, zoals een verbod op directe verzoekprogramma's en op het laten horen van meer dan drie selecties per uitzending uit een bepaald album of van vier songs van dezelfde artiest. Wel moeten de gegevens van elke song worden getoond, maar dit mag alleen tijdens het afspelen en beslist niet van tevoren. Wel wordt medewerking vereist aan allerlei anti-piracy maatregelen.
Het is duidelijk dat deze muziekbelasting, die volgens betrokkenen kan oplopen tot vier maal hun inkomsten, de vele webcasters in de Verenigde Staten in het verkeerde keelgat is geschoten. Op 26 juni jongsleden besloten Yahoo Music/LaunchCast al een dag stilte in acht te nemen en hun inloggers te verwijzen naar de website SaveNetRadio.org, waar gepoogd wordt door oproepen aan de wetgevers het tijd alsnog te keren. Op 15 juli aanstaande gaat anders de nieuwe wetgeving in, waarna onder andere Yahoo al heeft aangekondigd al haar uitzendingen te zullen staken.
Dit is het zoveelste staaltje van kortzichtige hebzucht van de kant van de RIAA, de overkoepelende organisatie van de Amerikaanse muziekindustrie. Want het is nog maar de vraag wie wie het meeste nodig heeft. Een muzikant wiens muziek niet langer op de vele radiostations wordt gedraaid ondervindt immers de grootste nadelen. Het zal daarom vooral ook van de muzikanten zelf moeten komen om zich aan de wurggreep van deze RIAA te ontworstelen en zich op een positiever wijze aan het publiek voor te stellen dan als middeleeuwse roofridders...
De uiterst irritante stichting Thuiskopie wil haar inkomstenstroom verhogen en wenst daarom een substantiële heffing op mp3-spelers en harde schijven in recorders - in haar ogen kennelijk een poel van illegaal verderf. De kreupele gedachtengang erachter is dat dergelijke spelers en recorders steeds weer opnieuw met (illegale) muziek kunnen worden geladen en bovendien met steeds grotere harde schijven wordt uitgerust. In afwachting van een Europese richtlijn besliste de toenmalige minister Donner echter dat deze verhoging - voorlopig - niet doorgaat
Ook al omdat de Thuiskopie inmiddels het nodige kaf om zich heen heeft verzameld en weinig transparant blijkt in haar financiële handel en wandel roept men steeds meer weerstand op. Met name is daar ook de nogal schimmige verhouding tot de Stichting Overlegorgaan Blanco Informatiedragers (STOBI), waardoor men door de rechter tot een boete van 800.000 euro werd veroordeeld. Het lijkt daarom de hoogste tijd om de website wegmetdestichting.nl weer te activeren - lees hun uitleg. De website gelegaliseerdediefstal.nl gaat nog een stapje verder om duidelijk te maken waar het in hun ogen om gaat.
Het is, zeker bij complexe en samenhangende zaken als de verschillende vormen van copyright, natuurlijk wel handig om te weten waar we over praten (misschien ook een tip voor politici en journalisten). Neem daarom de site Ius Mentis als bookmark of favoriet op. Deze site van Arnoud Engelfriet legt op duidelijke wijze deze en verwante zaken uit, grotendeel in het Engels, soms in het Nederlands. Hij ziet zichzelf in een brugfunctie: 'to explain the law to technies, and tech to lawyers'. Copyright en patenten, licenties en databases, domeinnamen en encryptie, het vindt hier allemaal een plaats.
In 'Bits of Freedom' (dat opkomt voor ons aller digitale burgerrechten) staat een samenvattend artikel over de actuele Nederlandse situatie aangaande het auteursrecht en de gevolgen van het verbod om 'beveiligingen' te omzeilen. Ook de NRC heeft een gedegen archief over 'Auteursrecht op de digitale snelweg'.
Tegenover het begrip 'copyright' stelt de immer strijdvaardige Richard Stallman zijn idee van 'copyleft'. In principe komt dit neer op de garantie van vrijheid, door een programma niet in het publieke domein onder te brengen. Dat zou iemand er immers niet van kunnen weerhouden om er iets aan te veranderen en het vervolgens als zijn eigen programma uit te brengen. Het programma is niet langer vrij, ofwel de oorspronkelijke vrijheid ervan is weggenomen.
Het systeem van copyleft daarentegen geeft elke gebruiker de vrijheid het programma te gebuiken en er naar believen aan te sleutelen, mits hij de gebruikers van het gemodificeerde programma eenzelfde vrijheid garandeert. De methode hiertoe is het toppunt van eenvoud - het copyright wordt voorzien van bindende distributie-voorwaarden die het effectief in een copyleft-programma omzetten. Lees meer over de filosofie van Stallman en zijn GNU General Public License.
Let op dat wat hier onder 'free'-software wordt verstaan niet noodzakelijkerwijs betrekking heeft op de prijs, maar op het recht tot vrije verspeiding. De organisatie van Stallman staat ook bekend als de Free Software Foundation, hetgeen weer iets anders is dan de Open Source-beweging. Omdat er ook in de media veel verwarring over bestaat schreef ik er een uitgebreid artikel over waarin vooral de oprichters en vertegenwoordigers van de verschillende stromingen aan het woord komen.
Door de agressieve wijze waarop vooral de mediawereld het copyright aanpakt ontstaat een wat scheef en gepolariseerd beeld. Alsof het er voor een schrijver, fotograaf, muzikant of programmeur alleen maar om draait dat niemand ook maar iets van hen overneemt zonder daarvoor te betalen. Het gaat immers evenzeer om bekendheid, erkenning en nog een heel scala aan andere zaken. En het internet is daar gelukkig nog steeds een goed voorbeeld van.
Het is begrijpelijk dat je niet graag zou zien dat iets waaraan je veel tijd en energie hebt besteed door een ander zo maar van zijn/haar naam wordt voorzien. Of dit nu een muziekstuk betreft of een artikel of een foto, dit mag zeker niet. Op elk origineel werkstuk berust vanaf het moment van vastlegging een auteursbescherming, oftewel een 'copyright'. Dat hoeft dus ook niet meer - zoals vroeger - expliciet met het symbooltje © te worden aangegeven.
Er is echter ook een andere kant van de zaak... muziek, teksten en kunstuitingen komen nooit zomaar uit de lucht vallen, maar bouwen voort op wat anderen op die gebieden ontwikkelden. Met andere woorden, er bestaat tegenover het private gebied ook een heel groot publiek domein waaruit iedereen moet kunnen putten. Wanneer er nu steeds meer hekjes en bordjes met 'verboden toegang' om allerlei cultuuruitingen komen te staan droogt de bron onherroepelijk op.
Het is om die reden dat de oorspronkelijke copyrightwetgeving naast de bescherming van de maker eveneens de bescherming van de gemeenschap op het oog had. Dit zat hem daarbij vooral in de tijdsduur waarvoor de bescherming zou gelden en die dan ook als een maximumtermijn was bedoeld. Door de grote macht van de film- en muziekindustrie heeft er echter een continue verschuiving plaatsgevonden waarbij het economisch eigendomsrecht voorop staat.
Voor wat de rechten op filmproducties nog wel begrijpelijk gezien de grote investeringen in een kant-en-klaar product, maar zeker voor de muziekwereld pakt dit steeds meer desastreus uit. Ook al omdat door de druk van de belanghebbenden de tijdsduur van de bescherming steeds verder is opgerekt van een aanvankelijke 14 jaar (met de mogelijkheid tot verlenging met nog eens eenzelfde termijn) tot de tegenwoordige 70-90 jaar na de dood van de maker.
Gezien het kostbare productie- en distributieproces konden in het verleden muzikanten alleen maar hopen om via een platenmaatschappij tot internationale bekendheid te komen. Maar dit veranderde drastisch toen de computer en het internet het digitaliseren en comprimeren van muziek mogelijk maakten. Ook een perfecte opname kon nu met betrekkelijk eenvoudige middelen tot stand worden gebracht en een centraal distributieapparaat was niet langer noodzakelijk.
Voor muzikanten ging daardoor in toenemende mate nadenken - waarin met name schrijvers hun al waren voorgegaan - over andere vormen van beschikbaar stellen. Het bleek immers dat juist het gratis op internet aanbieden van muziek kon leiden tot meer verkoop, terwijl het voor aankomende muzikanten een manier was om tot grotere bekendheid te komen. Voor hen vormden zaaloptredens namelijk een veel grotere inkomstenbron dan de verkoop van cd's.
De jurist en hoogleraar Lawrence Lessig bepleitte in zijn boek 'Free Cultute' een weg terug en in de eerste plaats een gevariëerder zeggenschap van de oorspronkelijke maker over zijn product. En in 2001 gaf hij daar een praktische vorm aan door samen met een groot aantal gelijkgestemden de Creative Commons Foundation op te richten. In feite mede geïnspireerd door Richard Stallman's succesvolle GNU General Public License (GPL).
De opzet is om oorspronkelijk werk te voorzien van een op maat gesneden licentie zoals die door de auteur/maker zelf wordt bepaald. Deze licentie omvat zowel een in normale taal gestelde verklaring als een juridisch document - waarbij dit laatste vanzelfsprekend aangepast dient te zijn aan de wetgeving in elk land. Daarnaast wordt echter ook gebruik gemaakt van nieuwe mogelijkheden door de licentie-informatie geschikt te maken voor de zoekmachines van het internet.
Wanneer je een Creative Commons licentie op je eigen werk van toepassing wilt verklaren ga je vanzelfsprekend naar de Nederlandse website. Aan de hand van een korte en duidelijke vragenlijst kun je vervolgens een passende licentie genereren, met een button om op je website te plaatsen en de achterliggende code waarin wordt aangegeven wat anderen wel of niet met jouw werk mag doen. Ook kun je gebruik maken van aanvullende handleidingen en uitleg voor je website.
Een aparte plaats neemt ook het zoeken onder de Creative Commons paraplu in. Dit omdat normaal muziek, foto's, teksten enzovoort een 'all rights reserved' conditie kent en het nu juist een kenmerk is van Creative Commons dat dit slechts in beperkte mate het geval is of zelfs helemaal tot publiek domein wordt verklaard. Het zoeksysteem is dus helemaal hierop ingesteld. Ook worden sites en communities aangegeven die expliciet overeenkomstig de richtlijnen van Creative Commons zijn opgezet.
Wikipedia over Creative Commons
Newsweek artikel over Creative Commons
Artikel in de Washington Post over Creative Commons
Lawrence Lessig is hoogleraar en een origineel en scherpzinnig schrijver over zaken als copyright en de vele aspecten van het internet. Ook is hij een bevlogen criticus ten opzichte van de dreigende sfeer van repressie die zich langzamerhand rondom deze onderwerpen ontwikkelt. Ook zijn nieuwste boek - Free Culture - gaat in duidelijke taal en met goede voorbeelden hierop in en waarschuwt voor het teloorgaan van belangrijke vrijheden op het gebied van innovatie en nieuwe ideeën.
De scope is daarmee ruimer dan bij zijn twee vorige boeken - Code en The Future of Ideas - en hij weet op overtuigende wijze aan te tonen hoe politieke kortzichtigheid en de ongebreidelde hebzucht van bedrijven het hele culturele ecosysteem bedreigt. En het copyright-systeem, dat aanvankelijk was bedoeld om een balans tot stand te brengen tussen individuele belangen en die van de maatschappij als geheel, is hierin tot een medogenloos breekijzer verworden.
Nooit eerder werd volgens hem het publieke domein zozeer gecontroleerd door 'culturele' monopolisten, die ons willen dwingen hun zakelijke modellen te aanvaarden. Dit zijn uiteraard modellen van gisteren en toevallig ook die welke hen het meeste geld in het laatje wisten te brengen. Deze controle wordt vooral mogelijk gemaakt door de vergaande digitalisering van onze leefwereld en door stupide wetgeving die veel te veel wordt ingegeven door angst voor verandering.
Lessig weet heel goed waarover hij het heeft en weet zich bovendien briljant te verdedigen tegenover de venijnige aanvallen op zijn ideeën. Desondanks is het boek onderhoudend geschreven en eigenlijk een 'must' voor iedereen die vindt dat de menselijke creativiteit geen steeds groter wordend blok aan het been verdient. Het kost in normale boekvorm circa $25, maar overeenkomstig de principes van Free Culture is het tevens als pdf-file - gratis - van het internet te downloaden...
Er zijn verschillende manieren om extreem kortzichtig te zijn. Zoals een 'muziekindustrie' die maar niet verder wil kijken dan haar neus lang is. Met aan de andere kant degenen die denken dat het zich onbeperkt toeëigenen van andermans creaties de normale gang van zaken zou zijn. Natuurlijk moeten we uiteindelijk toch toe naar systemen waarbij artiesten en andere rechthebbenden naar rato voor hun creaties worden betaald, maar daarvoor zijn in principe twee zaken nodig: een vrije markt en een redelijke dosis creatief marktdenken.
Door de Electronic Frontier Foundation (EFF) is zo'n creatief systeem voorgesteld en het is het toppunt van eenvoud, met een minimum aan regels en belemmerende juristerij. Het is gebaseerd op het normale p2p-systeem dat dan met een maandelijkse betaling - voorgesteld wordt $5 - gelegaliseerd wordt. Uitgangspunt is dat dit op het moment toch al gebeurt zonder dat artiesten etc. er een cent van zien en met dit voorstel ontvangen ze dus wel een vergoeding.
Voorspeld wordt dat dit systeem van 'Voluntary Collective Licensing' een opbrengst (vrijwel pure winst) van zo'n 3 miljard dollar kan genereren en dat is zeker meer dan er nu in de 'muziekindustrie' aan winst wordt gemaakt. Het is daarmee geen staaltje van luchtfietserij, maar een all-winsysteem waar iedereen beter van wordt. En wie geen vijf dollar per maand overheeft voor een berg muziek (waaraan dus geen restricties hangen) is moeilijk als muziekliefhebber aan te merken.
We kennen allemaal de klaagzangen van de 'muziekindustrie', zoals die wordt vertegenwoordigd door de RIAA, de Recording Industry Association of America. De afnemende opbrengsten van hun muziekdistributie worden volledig toegeschreven aan het op wereldwijde schaal kopiëren. En daarbij moeten vooral de peer-to-peer-netwerken als Kazaa het ontgelden. Nou staat het buiten kijf dat er inderdaad grootschalig georganiseerde piraterij bestaat met als enig oogmerk om aan de inspanningen van anderen grof geld te verdienen en dat is zondermeer te veroordelen. De RIAA echter scheert alles en iedereen over één kam.
Men huilt daarbij krokodilletranen over de arme muziekanten die nu hun kindertjes niet eens genoeg te eten kunnen geven, maar het gaat in werkelijkheid natuurlijk gewoon om de macht van het handjevol grote muziekdistributiemaatschappijen, die zo dolgraag vast willen blijven houden aan hun profijtelijke bijna monopolistische macht. Daarom zijn ze, samen met de rest van de entertainment-industrie (met Walt Disney voorop) een belangrijke promotor van zeer omstreden Amerikaanse wetten, zoals de beruchte DMCA, de Digital Millennium Copyright Act uit 1998.
Gezien de belangen die op het spel staan wordt geen middel geschuwd om te trachten allerlei normale ontwikkelingen te stoppen en zelfs de klok terug te zetten. We hebben de jarenlange juridische strijd gezien tegen het mp3-formaat, de afspelers hiervoor, goedbedoelde websites met muziekcontent en uitwisselingsdiensten als Napster en Kazaa. Een uit de DMCA voortvloeiende wetgeving, die de in de US veel plaatsvindende webcast(radio)-uitzendingen opzadelde met torenhoge extra afdrachten, heeft deze hobby vrijwel om zeep geholpen. En dit terwijl het door de hoge compressie, geen gevaar voor de reguliere distributie inhoudt. Maar er wel reclame voor maakt...
Het is uiteraard ook voor de RIAA hun goed recht om zich zo voordelig mogelijk voor te doen en zo staat er op hun website een klagenig verhaal over de kosten van het uitbrengen van een muziekcd. Daarin lijkt het bijna een daad van altruisme dat een muziekmaatschappij zo'n ondankbare taak op zich neemt. En dan slaan al die ondankbare mensen ook nog eens aan het kopiëren en is het eigenlijk een wonder wanneer ze er geen geld op toeleggen. George Ziemann dook echter ook eens in de eigen cijfers van de RIAA en ontdekte dat men in de afgelopen jaren maar liefst 25% minder nummers had uitgebracht.
Dan is het natuurlijk niet zo gek dat er ook wat minder geld in het laadje komt en het feit dat de inkomsten maar met 10.3% afnamen betekent natuurlijk dat men verhoudingsgewijs zelfs meer is gaan verdienen. Een onderzoek door Forrester Research toonde bovendien aan dat het downloaden van mp3-files juist een stimulans kan betekenen voor het kopen van reguliere cd's. Niet dat de betrokken artiesten daar zoveel beter van zullen worden (buiten het handjevol 'melkkoeien'). Behalve toenemende kritiek van het denkende deel van de natie levert het ook een onvervalste anti-music industry website op...
Ook de muziekindustrie heeft zich bij monde van de 'Creative and Media Business Alliance' in het debat rond de 'bewaarplicht' gestort. Op zich is die bewaarplicht al sterk omstreden omdat hiermee in feite iedereen als verdachte wordt aangemerkt en het een eerste stap is naar steeds verdergaande maatregelen. De inzage in de gegevens zou in principe alleen mogen plaatsvinden wanneer het ernstige misdrijven betreft, maar dit zou volgens de CMBA ook moeten gelden bij inbreuken op het copyright. Bovendien wil men dat de gegevens tenminste 6 maanden lang bewaard blijven.
Hoezeer macht en de daarmee gepaard gaande arrogantie tot verblinding voert heeft Sony-BMG - in omvang het tweede muzieklabel ter wereld - ons onlangs laten zien. Ter bescherming van hun 'intellectueel eigendom' achtte men het namelijk geoorloofd om op een aantal van haar nieuwe cd's een 'beveiliging' tegen kopiëren te integreren die bij afspelen via de computer deze vergaand compromiteert. Stiekem wordt hiermee namelijk ernstige spyware geïnstalleerd, een rootkit, die het gedrag van de gebruiker detecteert.
Erger nog is dat deze installatie tevens voor de gebruiker onzichtbaar wordt gemaakt en zelfs bij ontdekking zeer moeilijk is te verwijderen. Inmiddels zet het als het ware een aantal achterdeurtjes in de computer open waarvan ook andere virussen met graagte gebruik maken. Nadat de kritische onderzoeker Mark Russinovich hierover alarm had geslagen kwam Sony haastig met een patch om hun geheime en illegale programma alsnog zichtbaar te maken, maar dit maakte volgens de experts de kwetsbaarheid alleen maar nog erger.
Een voorzichtige schatting is dat tenminste een half miljoen computers besmet is, maar dat kunnen er ook veel meer zijn. Het aantal cd's waarop de omstreden beveiligingssoftware voorkomt beloopt zeker 47, waaronder die van Celine Dion, Neil Diamond en Santana. Desondanks horen we nog geen geluiden over enige aanklacht tegen Sony wegens criminele activiteiten en dat is vreemd. Want niet alleen dat zij zelf inbreken, nadat u volstrekt legaal en voor veel geld een cd heeft aangeschaft, maar laten ze de deur ook nog eens wagenwijd voor anderen openstaan.
Op veel forums reageerden bezoekers woest en gelukkig dat ook in de media ruime aandacht aan deze zaak werd besteed. Op veel plaatsen wordt zelfs opgeroepen tot boycot van Sony-producten en helemaal onbegrijpelijk is dat natuurlijk niet. Want in hoeverre kun je immers een bedrijf vertrouwen dat zozeer over de schreef gaat wat betreft haar aandeel in het contract dat in feite toch ten grondslag ligt aan elke transactie. En dat daarmee in alle opzichten blijkt geeft totaal geen oog te hebben voor de rechten van de gebruiker...
Een blik op de EULA, ofwel de End-User License Agreement, maakt dat overduidelijk... 'Licensie'??? Inderdaad, Sony-BMG beschouwt u na de aankoop van hun cd niet als eigenaar, maar als houder van een zeer beperkte vergunning. Hetgeen bijvoorbeeld inhoudt dat u een cd niet mee mag nemen op vakantie, niet als een achtergrondmuziekje bij uw fotoshow mag gebruiken, de muziek niet mag afspelen op de computer van iemand anders en dat u Sony toestemming geeft om zonder uw voorkennis de nieuwste virussen, oeps, 'beveiligingssoftware' op uw computer te installeren.
De feitelijk criminele activiteiten van Sony zijn echter maar een deel van het verhaal, zoals een indringend artikel van Bruce Schneier in Wired News betoogt. Want waar bleven bijvoorbeeld de beveiligingsbedrijven om ons ertegen te beschermen? Zo zijn er op dit moment al tenminste zeven wormen en trojaanse paarden bekend die gebruik kunnen maken van het veiligheidsgat dat door Sony's rootkit wordt veroorzaakt. Het is te hopen dat deze hele affaire gaat leiden tot een herziening van de volstrekt uit de hand lopende copyrightbescherming.
De helaas immer actieve senator Orrin Hatch heeft weer iets nieuws bedacht - een wetsontwerp met de omineuze titel 'Inducing Infringement of Copyrights Act of 2004', kortweg de 'Induce Act'. Hiermee wordt beoogd om 'inducement', ofwel uitlokking, van copyright-overtredingen strafbaar te stellen. De verbetenheid waarmee de copyright-apostelen zich al tijden te buiten gaan aan dit soort juridische monstrums krijgt hiermee een nieuw dieptepunt.
Vooral door de vage bewoordingen zou een dergelijke wet bovendien een draagwijdte krijgen die voor de hele gemeenschap zeer negatieve gevolgen zal hebben. Technische innovatie door kleinere en onafhankelijke partijen - voor zover al niet in groot gevaar gebracht door een waanzinnig patentsysteem - kan hiermee effectief de doodsteek worden toegediend. Het begrip 'uitlokking' kan immers zo'n beetje alles inhouden.
Dit wordt duideljk geillustreerd door een 'fake complaint' zoals dat werd opgesteld door de juristen van de Electronic Frontier Foundation - zeg maar de digitale waakhond voor ons als gemeenschap. In deze namaak aanklacht wordt onderbouwd hoe Apple als maker van de populaire iPod zwaar in overtreding zou zijn, evenals Toshiba als de maker van de kleine harde schijven in het apparaat en CNet dat de euvele moed had het aan te prijzen.
Wie denkt dat dit toch wel erg overdreven is moet bedenken dat het uit dezelfde hoek komt die eerder met alle macht het mp3-formaat buiten de wet trachtte te plaatsen en daarvoor - al in 1984 - de videorecorder. Dat juist met name dit laatste apparaat voor dezelfde entertainment-industrie veel geld heeft opgeleverd lijkt men te vergeten. Een ander 'wapenfeit' is het effectief tegenhouden van de digitale DAT-recorder voor consumentengebruik.
Wie zich afvraagt hoe politici zo verblind en kortzichtig kunnen zijn kan een verhelderende blik slaan op de site opensecrets.org waar is gewaarmerkt dat senator Orrin Hatch voor zijn verkiezingscampagne in 2004 een slordige 150.000 dollar van de betreffende entertainment-industrie ontving. Kampioen wat dit betreft is echter zonder twijfel Hillary Rodham Clinton met ruim een miljoen dollar. Ook zij is dan ook volmondig vóór dit afzichtelijke wetsontwerp.
De voorstanders van deze wet roepen vanzelfsprekend om het hardst dat het niet hun bedoeling is om alle technische innovatie te stoppen. Desondanks is er weinig fantasie voor nodig om te beseffen dat hierop vertrouwen grote overeenkomst zou vertonen met de sleutel van je huis tijdens een vakantie in bewaring geven bij de plaatselijke maffia. Er is immers geen enkele garantie voor enige terughoudendheid van copyright-houders.
Terwijl de mogelijkheden voor een rampzalig misbruik van een dergelijke wetgeving aan alle kanten op de loer liggen. Want is het niet zo dat nagenoeg alles copyright-overtredingen kan 'uitlokken'? Peer-to-peernetwerken in de eerste plaats, maar dus ook harde schijven, brandprogramma's, computers, het hele internet, er komt geen eind aan. Dit is wetgeving die een ware doos van Pandora opent en de weg vrijmaakt voor schandelijke willekeur.
Samen met al die abjecte patenten, niet alleen op software maar zelfs op simpele ideeën, leidt het vrijwel zeker tot een grove onderdrukking van individuele creativiteit. En tot meer macht voor de grote, vaak monopolistische bedrijven. Dit zijn natuurlijk ook de bedrijven die in toenemende mate de politiek in hun zak hebben. Je zou het inderdaad een soort 'business-model' kunnen noemen, afgekeken van lugubere voorgangers als roofridders en maffia...
Hoe ver men in de Verenigde Staten wel wil gaan met betrekking tot het beschermen van de belangen van de muziekindustrie wordt overduidelijk geillustreerd door de uitzinnige voorstellen van twee invloedrijke Amerikaanse senatoren, Fritz Hollings en Orrin Hatch en door de akties van Jack Valenti, vertegenwoordiger van de gezamenlijke filmindustrie. Dit alles wordt op een voortreffelijke wijze verwoord door Richard Forno in zijn informatieve en prettig leesbare essay 'Hollings, Valenti, and the American Techniban' - dit werd geschreven toen de naam 'Taliban' nog op ieders lippen lag.
Senator Hollings produceerde toen de Consumer Broadband and Digital Television Promotion Act (CBDTPA), een monstrum-voorstel dat de industrie wilde verplichten om hardware-maatregelen te nemen tegen copyright-overtredingen. Dat zou dan moeten gebeuren door middel van een verplicht ingebouwde chip (al snel de 'Fritz-chip' genoemd) in letterlijk alle elektronische apparatuur, die dit effectief moet verhinderen. Let wel dat hier iets aan elke burger wordt opgelegd nog voordat er sprake is van enige individuele overtreding. Het totale criminaliseren van de maatschappij.
Orrin Hatch gaat in zijn jongste voorstellen nog een stapje verder en wenst een chip ingebouwd te zien die, eventueel na twee eerdere waarschuwingen, een computer die voor het illegaal downloaden van muziek en ander copyrighted materiaal wordt gebruikt, compleet uitschakelt: 'If that's the only way, then I'm all for destroying their machines. If you have a few hundred thousand of those, I think people would realize the seriousness of their actions. There's no excuse for anyone violating copyright laws.'. Ja, ja, maar hij is tegelijk wel tegen elke redelijke beperking van vuurwapenbezit..
Hij is tevens componist en zanger van zeer Christelijke liederen en dat maakt mogelijk enig verschil. Daarnaast wist hij voor zijn campagne in 2000 voor het senatorschap maar liefst 5 miljoen dollar bij elkaar te sprokkelen. In de officiële financiële verslaggeving van de opzienbarende site http://www.opensecrets.org/ zien we een bijdrage van 175.000 dollar van de entertainment industrie en het is duidelijk dat hij daar ook verder warme contacten mee onderhoudt. Het angstige is dat de acties van dit soort belangrijk geachte figuren in de US ook een onevenredige invloed uitoefenen op de Europese besluitvorming.
Ernest Miller is een Amerikaanse jurist die een speciale studie maakt van alles wat met cyberspace en copyright te maken heeft. In zijn weblog gaat hij op zoek naar de mogelijke gevolgen van de idiote INDUCE-wet die serieus dreigt door de senaat aangenomen te worden. Deze worden opgenomen in de Hatch's Hit List, genoemd naar de initiator van deze wet die elke vorm van 'uitlokking' tot het overtreden van copyright-bescherming strafbaar wil stellen. Absurd en hilarisch, maar tegelijk bitter realiteit...
Een heel directe methode waar vooralsnog geen enkele beveiliging tegen is opgewassen is het afspelen via een normale stand alone cd-speler en het analoge signaal op de lijnuitgang door middel van de geluidskaart opnieuw te samplen. Uitgebreide luisterproeven zoals die door het tijdschrift CT werden gedaan lieten horen dat er vaak ternauwernood teruggang in kwaliteit plaatsvindt. Soms beoordeelden panelleden een kopie zelfs als nog beter dan het origineel. Wel kost het wat tijd omdat je uiteraard met enkele snelheid moet afspelen en opnemen en je bovendien de trackgegevens opnieuwe moet inbrengen.
Sinds Shawn Fanning omstreeks 1999 zijn programma Napster het licht deed zien is er op het gebied van peer-to-peer netwerken heel wat gebeurd. Maar er is ook een constante factor: de muziekmaatschappijen blijven onverminderd tegen en trachten het verschijnsel (waarbij in feite gewoon verschillende computers aan elkaar gekoppeld worden) te vuur en te zwaard te bestrijden. Kortzichtig, want het is zeker niet allemaal illegaal wat er blinkt en er zijn inmiddels ook verschillende diensten die betaalde muziek aanbieden.
Vooral het succes van Apple's iTunes zou hen toch eindelijk een beetje aan het denken moeten zetten zou je zo zeggen. Nieuwe initiatieven worden echter nog steeds door (dure) advocaten achterna gezeten. Wel zijn er inmiddels - ondanks een moeizaam licentiebeleid - een aantal 'officiële downloadsites, al vind ik persoonlijk de gevraagde prijzen vaak veel te hoog. Hans Handgraaf heeft het op zich genomen om op zijn site Digi Muziek een gedegen overzicht te plaatsen. Met veel handige additionele informatie.
Verwant aan de de negatieve gevolgen van een doorgeschoten copyright-systeem is er de dreiging dat ook voor 'Europa' het verlenen van patenten op software wordt toegestaan. Afgaand op de zeer slechte ervaringen in de VS zijn zijn de mogelijke gevolgen niet mis... tot en met een vrijwel zekere ondergang van de Open Source-beweging en een zelfstandige Europese software-industrie. Vooral degenen die aanvoeren dat het wetsontwerp niet veel meer beoogt dan een sanctioneren van een al bestaande praktijk doen er goed aan de geldigheid van juist dat argument te overwegen...
Je kunt tegenwoordig geen krant opslaan of je komt wel ergens het begrip Open Source-software tegen. Maar wat houdt dit nu precies in? Het is in elk geval heel wat meer dan alleen maar het openbaarmaken van de broncode van programma's, zoals Microsoft nog steeds schijnt te denken. Er worden ook eisen gesteld aan de leesbaarheid ervan en aan de vrije (her)distributie. Het is met andere woorden nog niet zo simpel... en dan kennen we ook nog Free Software... Al in 2003 heb ik voor 'HCCnet' getracht het adequaat op een rijtje te zetten, met binnenkort een meer recente update op deze website...
